STELLINGnemen

De prijs van aardappelen is geëxplodeerd. Granen, cacao, koffie, soja, suiker en andere landbouwproducten zijn de nieuwe prooi van banken en beleggers. De prijzen gaan vooral omhoog.
Toch moet het effect van speculatie op de prijzen niet worden overschat. Bij de voedselcrisis in 2008 dacht men ook dat de prijzen waren opgedreven door de indexfondsen. Dat bleek helemaal niet het geval. Of dat nu wel het geval is, zal pas achteraf blijken. We hebben het hier niet over wijn of goud maar over landbouwproducten. Als er al sprake is van een zeepbel, dan is het er eentje van hooguit drie maanden tot de volgende oogst. De roep om strengere regels is contraproductief. Regulering en quotering drijft de waarde van de termijncontracten alleen maar op."
Michiel Keyzer, Volkskrant, 15 januari 2011

“De Nederlandse Mededingsautoriteit (NMa) zou eens moeten kijken waarom er in Nederland zo weinig buitenlandse banken actief zijn. Eind 2007 was het marktaandeel van buitenlandse banken in ons land nog 17 procent. Maar na de financiële crisis was dat al teruggelopen tot nog maar ruim 5 procent. Om in het voorjaar van 2010 weer licht toe te nemen, omdat RBS toen pas officieel het zakendeel van ABN Amro overnam en Deutsche Bank op zijn beurt de Hollandsche Bank Unie (HBU) weer van ABN Amro kocht. Dat buitenlandse banken terrein verloren, komt door het verdwijnen en later in ABN Amro opgaan van Fortis - dat toch vooral als een Belgische bank werd gezien - en omdat een aantal buitenlandse spelers zich heeft teruggetrokken van de Nederlandse markt. Door het wegvallen van Fortis - als buitenlandse partij - zijn we in Nederland ook van vier naar drie grote spelers gegaan. Dat zijn Rabobank, ING en ABN Amro. Er is voor zowel de Nederlandse Vereniging van Banken (NVB) als voor Holland Financial Centre (HFC) - de belangenclub die ervoor moet zorgen dat Nederland aantrekkelijk genoeg is als vestigingsplaats voor financiële bedrijven - een taak weggelegd om weer buitenlandse banken hier  heen te halen.”
Dirk Schoenmaker, Dagblad de Pers, 12 januari 2011

“Het Vereveningsfonds gebruikt winsten van sommige projecten om verliezen bij andere projecten af te dekken. Huurders van kantoren en kopers van dure koopwoningen hebben zo lange tijd betaald voor de bouw van sociale huurwoningen. Door de economische crisis is de markt voor kantoren stilgevallen en stagneert de woningmarkt, met als gevolg grote tekorten in het Vereveningsfonds. Doel van het Vereveningsfonds is ook dat de financiering van woningen bestand is tegen economische schommelingen. Dat doel is duidelijk niet gehaald. Het schrappen van bouwplannen leidt niet alleen tot minder sociale huurwoningen, maar ook tot extra druk op de kwakkelende bouwsector. Het beleid heeft de gevolgen van de crisis versterkt in plaats van opgevangen. Er is een onafhankelijke partij nodig die zich niet laat verleiden tot wensdenken en die verkeerd gebruik van het fonds zichtbaar maakt, zoals het Centraal Planbureau (CPB) op landelijk niveau doet. Het maakt onafhankelijke projecties of scenario's, en voorkomt zo een te optimistisch beeld van de economische ontwikkeling.
Het voorkomen van wensdenken en verkeerde uitgaven is noodzakelijk voor een robuuste financiering. Een voortdurende herziening van plannen is niet nodig, zeker als er voldoende buffer is opgebouwd. Maar er kunnen zich schokken voordoen die een ingreep noodzakelijk maken. Dit betekent onvermijdelijk dat een inschatting van een onzekere toekomst moet worden gemaakt. Hierbij kunnen analyses en scenario's helpen, ook om vast te stellen hoe hoog de buffer minimaal moet zijn. Zo kan een ongecontroleerd fonds veranderen in een stabiliserende factor.”
Paul Tang en Carl Koopmans in Het parool, 11 januari 2011

“Zonder een klimaatbeleid ligt een onbedoelde overgang naar kolen in het verschiet. De huidige keus van de Nederlandse energiebedrijven om te investeren in kolencentrales is een voorbode hiervan. Ongewenst vanuit klimaatoogpunt, maar economisch gezien begrijpelijk. De prijzen van olie en gas gaan stijgen, terwijl hernieuwbare energie nog duur is. De optie kolen is een logische keuze. Dat wil zeggen, zolang er geen serieuze CO2-heffing wordt ingevoerd. En dat kan alleen via een internationaal klimaatverdrag worden ingevoerd, hoe moeilijk het ook is om dit tot stand te brengen.
Waarom is succes bij de onderhandelingen voor een post-Kyoto klimaatverdrag tot dusver uitgebleven? De belangrijkste reden lijkt mij het wijdverspreide idee dat klimaatbeleid extreem duur of zelfs rampzalig zal zijn voor onze economie. Er zijn echter verschillende redenen om te geloven dat de kosten wel zullen meevallen. Bijvoorbeeld de onderzoekskosten om zonnepanelen rendabel te maken worden geschat op 0,017 procent van het gezamenlijke bnp van alle OESO-landen, 1 procent van de kosten van de Irak-oorlog. Wat betreft subsidies is het van belang een onderscheid te maken tussen subsidies op onderzoek en op markttoepassingen. Studies laten zien dat onderzoek de kosten van hernieuwbare energie sneller terugbrengt dan opschaling in markten. Dit geldt voor zonnepanelen, maar ook voor windmolens.”
Jeroen van den Bergh, NRC Handelsblad 10 januari 2011

"Een van mijn eerste papers toont aan dat er een relatie is tussen CO2 en de gemeten temperatuur. Sinds het begin van mijn carrière heb ik altijd met onderzoek kunnen aantonen dat er een economische rechtvaardiging is voor broeikasbeleid."
Dat klimaatverandering nu minder in de belangstelling staat dan een paar jaar geleden, vindt de milieueconoom alleen maar goed: mensen die vooral kortetermijnbelangen hebben, zoals politici, zijn minder aan het woord, waardoor er meer ruimte is voor technische discussies op langere termijn "met goed onderlegde wetenschappers". "De premier moet zich er niet mee bemoeien. Dit moet worden gedaan door mensen die er verstand van hebben."
Richard Tol, hetFinancieele Dagblad, 31 januari 2011

De beurshandel wordt beheerst door algoritmes en is steeds minder mensenwerk. Toch moeten handelaren van de toezichthouder op examen. Op aandringen van de Amerikaanse beurswaakhond SEC is er een nieuwe test in ontwikkeling die onbekwame handelaren van de beursvloer moet weren.
"Ze kunnen er beter voor zorgen dat de handelaren over voldoende kapitaal beschikken om het risico te dragen. Een toelatingsexamen of rijbewijs werkt zelfs contraproductief. Dit soort initiatieven maakt het duurder om de markt te betreden. Dat kan een drempel zijn, terwijl de markt juist gebaat is bij zo veel mogelijk handel. Dat verkleint het risico. Bovendien verdwijnen onbekwame handelaren vanzelf; eens is het geld op".
Bert Menkveld, 10 februari, het Financieele Dagblad

“De samenwerking tussen KLM en NorthWest leverde indertijd zeker voordelen op. Er werden meer bestemmingen gehaald en de prijzen daalden. De fusie Air France met KLM zorgde er voor dat overcapaciteit werd weggehaald en daarmee verdween die concurrentie. Concurrentie is er nog wel, maar dan van maatschappijen als British Airways of Lufthansa, maar dan moeten Nederlanders overstappen op Londen of Frankfurt.”
Eric Pels, Noordhollands Dagblad, 19 februari 2011

Wie denkt dat internetten lekker anoniem is, heeft het mis. Commerciële partijen verzamelen informatie op basis van surfgedrag d.m.v. “cookies”. "Het is alsof tijdens een dagje winkelen iemand met je meeloopt, die onthoudt waar je naar kijkt en wat je koopt. Het  doorverkopen van informatie aan commerciële partijen is een merkwaardige gang van zaken.
Consumentenvertrouwen in webshops kan beschadigd worden door dit soort praktijken. Het "grote gevaar" ligt in de koppeling van informatie en het feit dat mensen geen zicht en greep hebben op wat er met die gegevens gebeurt. Kunnen bedrijven op basis van je surfgedrag herleiden wat je levensstijl is, en die informatie doorverkopen aan verzekeraars?”
Tibert Verhagen,  Nederlands Dagblad, 17 februari 2011

Het huidige kabinet wil daadkrachtig het buitenlandse beleid hervormen, inclusief ontwikkelingssamenwerking. Net als in andere sectoren gebeurt dat vooralsnog met scherp bezuinigen, wat bijdraagt tot behoudzucht, zowel aan de kant van het ministerie als - noodgedwongen - in de sector zelf. En dat is jammer, want slim beleid kan leiden tot frisheid en innovatie. De nieuwe eisen en bezuinigingen zijn zo scherp dat ze niet leiden tot vernieuwing, maar tot afbreuk. Organisaties zijn verplicht om drastisch te snijden. De aanpak van dit kabinet is te veel en te snel, sluit de mogelijkheid tot experimenteren en risico’s nemen uit, en stimuleert de verkeerde prikkels.  Wat de sector nodig heeft om zowel efficiënter als effectiever te worden is ruimte voor innovatie. Dat vraagt om de vrijheid om samenwerking vorm te geven over grenzen heen. Het vraagt om getemporiseerde bezuinigingen. En het vraagt om het stimuleren van instroming van jongere generaties in de sector. Een generatie die compleet anders samenwerkt, kennis verzamelt en verbanden legt. Een generatie die niet alleen snapt wat de rol van sociale media in de Arabische revoluties is, maar deze ook zag aankomen.
Paul Maassen en Julie Ferguson, NRC next, 25 februari 2011

“De reeds opgebouwde rechten van werknemers moeten volledig gerespecteerd worden. Nieuw te vormen pensioenrechten moeten deels zacht en deels hard worden opgebouwd. Zacht wil zeggen dat de uitkomst onzeker is, maar wel met op lange termijn kansen op meer rendement. Hard is een toezegging die wordt nagekomen. De zachte toezeggingen zijn de buffers - zeg maar de schokdempers - voor de harde toezeggingen. In feite ontstaan zo dus individuele rechten binnen een collectief fonds: deelnemers weten hoeveel recht ze opbouwen. Als ze de pensioenleeftijd bereiken, ontstaat een eindstand. Is die eindstand dat ze 100 procent hard en 14 procent zacht hebben opgebouwd, dan krijgen ze hun nominaal toegezegde (harde) recht. Daarboven resteert 14 procent, die gedurende het pensioen wordt uitgekeerd, bijvoorbeeld als extra indexatie. Alleen is dit deel niet geheel zeker, en zit er enige fluctuatie in. Het wordt echter bij deze werkwijze wel veel duidelijker wat zeker en onzeker zal zijn in het pensioen, en daarmee komen lasten niet opeens bij alleen ouderen te liggen of bij alleen de jongeren.” 
Theo Kocken, Eindhovens Dagblad, 25 maart 2011

“Vlaktaks zal leiden tot gezondere financiering van hypotheken en bedrijven. Staatssecretaris Weekers heeft zijn fiscale agenda gepresenteerd en helaas loopt deze met een grote boog om de problemen op de arbeids- en woningmarkt heen. De toekomst van Nederland vraagt om een ambitieuzere agenda. Zo is een sociale vlaktaks op inkomen uit arbeid gewenst, omdat deze ingewikkelde fiscale constructies ontmoedigt en de inzichtelijkheid van het fiscale stelsel vergroot.
Het perspectief van hogere btw-opbrengst spreekt ons aan. Internationaal gezien is ons hogere btw-tarief aan de lage kant. Ook zijn in de loop van de tijd steeds meer goederen onder het lage btw-tarief gaan vallen en in dit verband zouden we bestaande vrijstellingen willen bezien. Wel zouden wij een hogere btw-opbrengst in samenhang willen zien met een sociale vlaktaks. Een hogere btw-opbrengst maakt een lager vlaktakstarief mogelijk. Dit beperkt de prikkel om eigen huis en bedrijf met vreemd vermogen te financieren verder.”
Lans Bovenberg en Raymond Gradus, het Financieele dagblad, 29 april 2011

"Vanaf 2002 zijn er heel veel bureautjes uit de grond geschoten omdat plots veel werd uitgegeven aan re-integratietrajecten, zonder dat bekend was of deze wel effectief waren. En nú wordt alles stopgezet zonder dat iemand weet of deze trajecten werken." Toch is Van der Klaauw "niet rouwig" om het verdwijnen van de budgetten. "Duidelijk is dat er te veel is uitgegeven aan een sector die niet goed presteert. Dat kon gewoon, dus waarom zou een bureau moeite doen als het toch wel geld krijgt?" "Kijk naar Denemarken. Daar bleek dat hoe verder iemand moest reizen voor hulp, hoe sneller degene een baan had. Programma’s die werklozen een beetje pesten werken dus blijkbaar. Zoiets moet je weten voordat je je geld uitgeeft."
Bas van der Klaauw, Dagblad de pers, 17 maart 2011