Treasury management

Een strategie van waardecreatie vereist een optimaal financieel beleid. Dit is een absolute noodzaak in elke onderneming. Treasury management (voorheen: Financieel risicomanagement) is daar onlosmakelijk mee verbonden.

Een eerste onderdeel dat in dit vak aan de orde komt, betreft een juiste identificatie van de potentiële risico's. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen externe risico's en interne risico's.

  • Externe risico's betreffen de niet door de onderneming te beïnvloeden elementen die onverwacht kunnen toeslaan en de cash flow van de onderneming in belangrijke mate kunnen treffen. Afdekking van dergelijke risico's vindt veelal plaats in de vorm van aangepaste verzekeringen.
  • Interne risico's zijn niet minder gevaarlijk. Deze bestaan uit zowel interne als externe elementen waartegen de onderneming niet geheel machteloos staat. Dergelijke basisrisico's kunnen door een verstandige wijze van aanpak beheerst worden. Het gaat hier om commerciële, institutionele, operationele en - natuurlijk - financiële risico's. De laatste groep van risico's bestaat uit het liquiditeitsrisico, het solvabiliteitsrisico, het valutarisico, het interestrisico, en het prijsrisico.

Een extra risico - dat dikwijls uit het oog wordt verloren - is het zogenaamde risico van de tweede graad of afgeleide risico. Dit is het financiële risico dat ontstaat als gevolg van het type instrument dat men gebruikt voor de afdekking van een basisrisico. Vele "ongevallen" met derivaten zijn te herleiden tot een dergelijk tweedegraads risico.

Na een juiste identificatie van de risico's is een tweede onderdeel de adequate meting van het risico. Hierbij valt te denken aan technieken als 'gap analysis' en 'duration gap analysis' en aan het thans actuele concept 'value at risk'. Het concept 'value at risk' meet over welke waarde een onderneming bij het innemen van een bepaalde positie risico loopt (rekening houdende met looptijd en betrouwbaarheid). Deze maatstaf geeft slechts een indicatie op basis van een aantal weloverwogen veronderstellingen. Een zorgvuldige interpretatie, aangevuld met onder andere 'stress tests', is derhalve kritisch voor een juiste beoordeling van de omvang van het risico.

Identificatie en meting dienen te worden aangevuld met een derde onderdeel, te weten een duidelijke risicobeheersingstrategie. Daarbij dienen uitspraken te worden gedaan over hoeveel risico de onderneming wil lopen, hoe het risicomanagement moet worden georganiseerd, alsmede welke risicobeheersingtechnieken in de onderneming mogen worden gebruikt.

Het vierde en laatste onderdeel betreft het managen van de risico's zelf. Daartoe staan enerzijds de traditionele technieken zoals de contante dekking ter beschikking en anderzijds de zich steeds uitbreidende groep van al dan niet complexe derivaten. Een voor de hand liggende vraag is niet alleen hoe al deze complexe derivaten worden begrepen, maar ook hoe de effecten ervan op een juiste wijze zijn te interpreteren en te waarderen.